W sercu koreańskiego dziedzictwa.
Prezes naszej Fundacji na uroczystości Taekkyeon w Chungju
4 lipca 2026 roku, podczas pobytu w Korei Południowej, Prezes Fundacji Inwestycje w Rozwój Kapitału Ludzkiego, Pani Agnieszka Maliszewska, uczestniczyła w uroczystości poświęconej pamięci śp. Mistrza Songam Shin Han-seunga — 고(故) 송암 신한승 선생님, jednej z kluczowych postaci w historii tradycyjnej koreańskiej sztuki walki taekkyeon — 택견.
Na wydarzenie zaprosił ją Arcymistrz taekkyeon Kim An Soo — 김안수 대사범님, wieloletni nauczyciel i popularyzator koreańskich sztuk walki. Zaproszenie miało dla naszej Fundacji szczególne znaczenie, ponieważ pozwoliło uczestniczyć w wydarzeniu ważnym dla środowiska taekkyeon, koreańskiego dziedzictwa niematerialnego oraz dla pamięci o mistrzach, którzy zachowali i przekazali tę sztukę kolejnym pokoleniom.
Pani Agnieszka Maliszewska, przebywając w Seulu, udała się do Chungju — 충주, miasta szczególnie związanego z tradycją taekkyeon. Uroczystość odbyła się w Chungju Taekkyeonwon — 충주택견원, miejscu związanym z nauczaniem, przekazem i ochroną tej tradycyjnej koreańskiej sztuki walki.
Wydarzenie łączyło kilka wymiarów: pamięć o Mistrzu, przekaz tradycji, ceremonialny pokaz ruchu, muzykę tradycyjną oraz uhonorowanie osób kontynuujących drogę taekkyeon. Dla Fundacji było to spotkanie z kulturą rozumianą nie jako pokaz dla publiczności, lecz jako żywa odpowiedzialność przekazywana z pokolenia na pokolenie.
Uroczystość miała charakter głęboko symboliczny. Łączyła pamięć o Mistrzu Songam Shin Han-seungu, przekaz tradycji taekkyeon oraz uhonorowanie osób, które kontynuują tę drogę w kolejnych pokoleniach.
Pamięci, szacunku i przekazu — spotkanie z żywym dziedzictwem Korei.
Taekkyeon — 택견. Sztuka walki, która niesie pamięć
Taekkyeon — 택견 — jest jedną z najstarszych koreańskich sztuk walki. Łączy w sobie płynność ruchu, rytm, pracę ciała, technikę, elegancję i siłę. Dla osoby, która widzi taekkyeon po raz pierwszy, jego ruchy mogą przypominać taniec — są miękkie, rytmiczne, sprężyste i harmonijne.
Jednak pod tą lekkością ukryta jest prawdziwa sztuka walki. Taekkyeon uczy równowagi, właściwego oddechu, pracy nóg, wykorzystania energii przeciwnika, kontroli ciała i wyczucia momentu. Nie jest jedynie techniką. Jest sposobem rozumienia ruchu, postawy i relacji między człowiekiem a tradycją.
W 1983 roku taekkyeon zostało uznane w Korei za ważne niematerialne dziedzictwo kulturowe, obecnie określane jako Narodowe Niematerialne Dziedzictwo Korei — 국가무형유산. W 2011 roku zostało wpisane na Reprezentatywną Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO jako tradycyjna koreańska sztuka walki.
Właśnie dlatego taekkyeon zajmuje tak ważne miejsce w kulturze Korei. Jest dziedzictwem zapisanym nie tylko w dokumentach, ale także w ciele, pamięci i praktyce ludzi, którzy je przekazują. W tej sztuce spotykają się dyscyplina, rytm, etykieta, pamięć o nauczycielach i odpowiedzialność za przyszłe pokolenia.
Uroczystość pamięci śp. Mistrza Songam Shin Han-seunga — 고(故) 송암 신한승 선생님
Szczególne miejsce w wydarzeniu zajmowała pamięć śp. Mistrza Songam Shin Han-seunga — 고(故) 송암 신한승 선생님. Był on jedną z kluczowych postaci w historii Taekkyeon, człowiekiem, który odegrał ogromną rolę w zachowaniu, uporządkowaniu i przekazaniu tej sztuki walki kolejnym pokoleniom.
Słowo „Mistrz” ma w tym kontekście szczególne znaczenie. Nie oznacza wyłącznie osoby posiadającej wysokie umiejętności techniczne. W koreańskim rozumieniu nauczyciel i mistrz — 선생님 — to ktoś, kto prowadzi, uczy, przekazuje wartości i bierze odpowiedzialność za ciągłość tradycji.
Shin Han-seung, znany pod honorowym przydomkiem Songam — 송암, nie był jedynie nauczycielem technik. Źródła koreańskie wskazują, że po uznaniu taekkyeon za niematerialne dziedzictwo w 1983 roku Song Deok-gi — 송덕기 oraz Shin Han-seung — 신한승 zostali wskazani jako depozytariusze / przekaziciele tej sztuki, czyli 택견 기능보유자.
Dlatego coroczna uroczystość pamięci — 추모제, chumoje — nie jest zwykłym wspomnieniem zmarłego mistrza. W kulturze koreańskiej pamięć o nauczycielu ma bardzo głębokie znaczenie. Uczeń nie zaczyna swojej drogi od zera. Idzie śladem tych, którzy byli przed nim. Otrzymuje wiedzę, ale razem z nią przyjmuje odpowiedzialność za jej dalsze trwanie.
W tym sensie pamięć o Mistrzu Songam Shin Han-seungu jest pamięcią żywą. Nie zatrzymuje się wyłącznie na słowach, fotografiach czy rocznicowej ceremonii. Przechodzi w trening, nauczanie, dyplomy, wyróżnienia, kolejne pokolenia uczniów i nauczycieli oraz codzienną pracę nad zachowaniem taekkyeon jako dziedzictwa Korei.
kierownik ośrodka przekazu taekkyeon na wyspie Jeju.
Dzień pamięci, przekazu i wspólnoty
Program uroczystości miał podniosły, uporządkowany i symboliczny charakter. W koreańskim porządku wydarzenia — 식순 — znalazły się między innymi: zaproszony występ poprzedzający część oficjalną — 식전 초청공연, ceremonia uhonorowania osób kontynuujących przekaz taekkyeon — 전승자 수여식, projekcja filmu o Shin Han-seungu, przedstawienie gości, odśpiewanie hymnu państwowego — 애국가 제창, minuta ciszy — 묵념, odczytanie biografii mistrza, mowa wspomnieniowa — 추모사, odczytanie deklaracji, symboliczny hołd ruchem — 헌무, recytacja wiersza — 헌시, złożenie kadzidła i kwiatów — 분향 및 헌화 oraz wspólne zdjęcie uczestników.
Każdy z tych elementów miał swoje znaczenie. Film przypominał postać mistrza. Cisza pozwalała oddać szacunek. Słowa wspomnienia przywoływały historię. Kwiaty i kadzidło były gestem pamięci. Ruch — tak ważny w taekkyeon — stawał się formą hołdu.
Szczególnie poruszająca była ceremonia uhonorowania osób kontynuujących przekaz taekkyeon. Kolejne grupy uczestników — od osób młodszych stażem po bardziej doświadczonych — były wyczytywane, zapraszane i nagradzane. Wręczano dyplomy, wyróżnienia i potwierdzenia związane z dalszą drogą w tradycji.
Dla osoby z Polski mogło to przypominać uroczyste zakończenie roku w szkole tradycji. Była w tym radość, duma, powaga i szacunek wobec każdego etapu nauki. Jednak w przypadku taekkyeon nie chodzi wyłącznie o indywidualne osiągnięcie. Chodzi o udział w łańcuchu przekazu — 전승 — który łączy mistrzów, nauczycieli, uczniów i przyszłe pokolenia.
W koreańskim systemie niematerialnego dziedzictwa funkcjonują określenia opisujące kolejne role w przekazie, między innymi 보유자 — depozytariusz / posiadacz przekazu, 전승교육사 — nauczyciel przekazu, 이수자 — osoba, która ukończyła proces szkolenia i uzyskała potwierdzenie umiejętności, oraz 전수생 — osoba ucząca się w systemie przekazu. Oficjalne materiały dotyczące wydarzeń taekkyeon wskazują właśnie taki model: 보유자, 전승교육사, 이수자 i 전수생.
Ruch jako hołd. Heonmu — 헌무 i dźwięk geomungo — 거문고
Jednym z najbardziej poruszających momentów uroczystości oprócz odśpiewania humnów był heonmu — 헌무, czyli ceremonialny pokaz ruchu i sztuki walki składany jako hołd pamięci mistrza.
Pokaz wykonał Arcymistrz Unam Jung Kyung-hwa — 운암 정경화 선생님. Towarzyszyły mu dźwięki geomungo — 거문고, tradycyjnego koreańskiego instrumentu strunowego. Na instrumencie grał Yang Jeong-ho — 양정호, związany z ośrodkiem przekazu taekkyeon na wyspie Jeju.
Ten moment miał głęboki wymiar symboliczny. Ruch taekkyeon, muzyka geomungo i pamięć o Mistrzu Songam Shin Han-seungu połączyły się w jedną opowieść o Korei: o szacunku wobec nauczycieli, ciągłości przekazu i odpowiedzialności za dziedzictwo.
Był to pokaz, który pozwalał zobaczyć taekkyeon nie tylko jako sztukę walki, ale również jako formę kultury. Ciało stawało się nośnikiem pamięci. Ruch stawał się słowem. Muzyka tworzyła przestrzeń skupienia. Hołd dla mistrza nie był wyłącznie wypowiedziany — został pokazany, wyrażony i przeżyty.
Obecność Arcymistrza Jung Kyung-hwa — 정경화 선생님
Szczególne znaczenie miała obecność Arcymistrza Jung Kyung-hwa — 정경화 선생님, oficjalnie wskazywanego jako 보유자, czyli depozytariusz / posiadacz przekazu narodowego niematerialnego dziedzictwa taekkyeon. Koreańskie źródła podają, że Jung Kyung-hwa został uznany jako funkcjonujący depozytariusz taekkyeon w 1996 roku.
W języku popularnym wobec takich osób używa się także określenia 인간문화재, które można rozumieć jako „człowiek-dziedzictwo kultury” lub „Żywy Skarb Kultury”. To niezwykle piękne i głębokie pojęcie. Pokazuje, że dziedzictwo nie istnieje wyłącznie w muzeach, książkach czy archiwach. Może żyć w człowieku — w jego pamięci, ciele, ruchu, głosie, oddechu, postawie i sposobie nauczania.
Nawet sam Arcymistrz, gdy dowiedział się że Prezes Fundacji Agnieszka Maliszewska szyje ręcznie bez użycia energii elektrycznej, bo i tak szyła również ludowy strój tradycyjny Korei Hanbok dla wolontariuszki fundacji, która prowadziła warsztat koreański z nauką alfabetu Hangul i malarstwa starożytnego Korei na wydarzeniu w Gdańsku tego roku, przekazując tak swoje umiejętności i zachowując ta tradycję szycia sama jest jak żywe dziedzictwo kulturowe w Polsce. To było bardzo miłe i naprawdę coś w tym jest.
Dla osoby z Polski możliwość uczestniczenia w wydarzeniu, w którym obecni byli tak ważni przedstawiciele koreańskiej tradycji, była ogromnym zaszczytem. Była to także wyjątkowa lekcja pokory wobec kultury, która przez pokolenia chroni własne dziedzictwo i traktuje je z niezwykłą powagą. To było jak wejście w przestrzeń, w której koreańska tradycja jest naprawdę przeżywana przez ludzi, którzy ją znają, pielęgnują i przekazują dalej.
Arcymistrz Jung Kyung-hwa — 정경화 선생님.
Zaproszenie Arcymistrza Kim An Soo — 김안수 대사범님
Udział Prezes naszej Fundacji w tej uroczystości był możliwy dzięki zaproszeniu Arcymistrza Kim An Soo — 김안수 대사범님.
To zaproszenie miało wymiar szczególny. Było wyrazem życzliwości, zaufania i otwarcia na dialog między Polską a Koreą. Dzięki niemu przedstawicielka polskiej organizacji społecznej mogła zobaczyć taekkyeon tam, gdzie jest ono nie tylko prezentowane, ale przede wszystkim szanowane jako część koreańskiej pamięci i tożsamości.
Arcymistrz Kim An Soo, związany z taekkyeon i hapkido, przekazuje nie tylko techniki sztuk walki. W jego opowieści i postawie obecne są wartości, które w tradycyjnych koreańskich sztukach walki mają ogromne znaczenie: szacunek — 존중, etykieta — 예의, cierpliwość, pokora, odpowiedzialność i troska o ucznia.
Dzięki temu zaproszeniu Prezes Fundacji mogła lepiej zrozumieć, że taekkyeon nie jest jedynie zbiorem technik. Jest drogą. Jest relacją mistrz–uczeń. Jest pamięcią o nauczycielach. Jest także odpowiedzialnością za to, aby tradycja nie została przerwana od pokolenia do pokolenia, od pamięci do działania.
Arcymistrz Kim An Soo — 김안수 대사범님
Polska obecność zauważona przez koreańskiego Arcymistrza
Szczególnie cenne jest również to, że Arcymistrz Kim An Soo w swojej publikacji po wydarzeniu zauważył obecność Pani Agnieszki Maliszewskiej i przedstawił ją koreańskim odbiorcom jako osobę z Polski zaangażowaną w promowanie kultury koreańskiej.
W jego relacji pojawiła się informacja, że osoba z Polski, która promuje kulturę koreańską, tworzy hanboki i prowadzi warsztaty pokazując kulturę koreańską, przybyła do Korei, uczestniczyła 4 lipca w ceremonii pamięci Mistrza Shin Han-seunga oraz odwiedziła Muzeum Historii Więzienia Seodaemun — 서대문형무소역사관 by także zrozumieć koreańską historię jak podobna do polskiej. Została również wymieniona i powitana jako gość z Polski na tej ważnej uroczystości.
Dla naszej Fundacji to bardzo ważny znak. Pokazuje, że działania podejmowane w Polsce — warsztaty, twórczość, edukacja kulturowa i zainteresowanie koreańskim dziedzictwem — zostały dostrzeżone również przez przedstawicieli koreańskiego środowiska sztuk walki. Podobieństwo w szacunku, tradycji, historii, a nawet niektórych zachowaniach stawiają nas na swojej drodze jako dobrych, przyjacielskich partnerów do działań, rozwoju i współpracy dla dobra kultury i dziedzictwa obu krajów.
Jednym zdaniem można to podkreślić, że było to spotkanie ludzi, którzy z różnych krajów i kultur rozumieją, że tradycja potrzebuje szacunku, uważności i odpowiedzialnego przekazu.
Dlaczego to wydarzenie jest ważne także dla Polaków?
Dla polskiego odbiorcy taekkyeon może być odkryciem. W Polsce znacznie bardziej rozpoznawalne są taekwondo, hapkido czy inne koreańskie sztuki walki. Taekkyeon pozostaje mniej znane, choć niesie w sobie niezwykłą historię, piękno ruchu i ogromną wartość kulturową.
Udział przedstawicielki polskiej fundacji w takim wydarzeniu pokazuje, że poznawanie Korei nie musi ograniczać się do współczesnej kultury popularnej, muzyki, filmu, mody czy kuchni. Korea to również głęboka tradycja, pamięć o mistrzach, szacunek wobec nauczycieli, dyscyplina, etykieta i sztuki walki, które przez pokolenia kształtowały ciało, charakter i ducha.
Dla Polaków jest to doświadczenie szczególnie bliskie. Polska także zna wartość pamięci, tradycji i dziedzictwa. Także dla nas ważne jest pytanie, jak przekazywać młodym ludziom to, co otrzymaliśmy od poprzednich pokoleń.
W taekkyeon można zobaczyć coś bardzo uniwersalnego: człowiek może rozwijać siłę, nie tracąc łagodności; może uczyć się obrony, nie rezygnując z szacunku; może trenować ciało, jednocześnie kształtując charakter.
Wartości bliskie naszej Fundacji
Dla Fundacji Inwestycje w Rozwój Kapitału Ludzkiego to wydarzenie miało szczególne znaczenie, ponieważ w centrum naszej pracy zawsze znajduje się człowiek: jego rozwój, edukacja, kultura, twórczość, pamięć i zdolność przekazywania dobra dalej.
Taekkyeon pokazało nam, że prawdziwe dziedzictwo nie istnieje samo z siebie. Żyje dzięki ludziom, którzy je poznają, szanują, praktykują i przekazują następnym pokoleniom.
Właśnie dlatego ta uroczystość była czymś więcej niż wydarzeniem kulturalnym. Była lekcją o tym, jak wielką wartość ma mistrz, uczeń, wspólnota i tradycja. Była także przypomnieniem, że rozwój człowieka nie polega wyłącznie na zdobywaniu wiedzy czy umiejętności, ale również na budowaniu charakteru, pokory, szacunku i odpowiedzialności.
To przesłanie jest bardzo bliskie naszej Fundacji. Edukacja nie zawsze odbywa się przy szkolnej ławce. Czasem odbywa się w sali treningowej, podczas ceremonii, w rozmowie z mistrzem albo w chwili ciszy, kiedy człowiek zaczyna rozumieć, że za każdym gestem stoi historia.
Koreańska tradycja widziana z bliska
Dla naszej fundacji udział w uroczystości w Chungju był doświadczeniem głęboko poruszającym. Zobaczyliśmy tam żywe dziedzictwo — 문화유산 — przekazywane z ogromną starannością i szacunkiem.
Most między Polską a Koreą
Udział Prezes naszej Fundacji w wydarzeniu w Chungju był kolejnym krokiem w budowaniu relacji między Polską a Koreą poprzez kulturę, edukację i szacunek dla dziedzictwa.
Takie spotkania są cenne, ponieważ pozwalają zobaczyć drugi kraj głębiej. Nie tylko przez turystyczne obrazy, nowoczesne miasta i popularne symbole, ale przez ludzi, którzy strzegą tradycji i przekazują ją dalej.
Dla Korei taekkyeon jest częścią jej kulturowej pamięci. Dla Polski może stać się inspiracją do rozmowy o tym, jak chronić własne dziedzictwo, jak przekazywać wartości młodym ludziom i jak budować relacje między narodami z poszanowaniem źródła tradycji.
Serdecznie dziękujemy Arcymistrzowi Kim An Soo — 김안수 대사범님 i Arcymistrzowi Jung Kyung-hwa — 정경화 선생님 — za zaproszenie oraz możliwość uczestniczenia w tak ważnym wydarzeniu, za gościnę, opiekę i serdeczność. Dziękujemy również wszystkim osobom związanym ze środowiskiem taekkyeon, które z wielką starannością pielęgnują koreańskie dziedzictwo.
To doświadczenie pozostanie ważnym elementem dalszej pracy Fundacji na rzecz poznawania, dokumentowania i promowania dialogu między kulturą polską i koreańską. Zdjęcia i filmy do tego artykułu jeszcze będą uzupełniane bo jest ich bardzo duża ilość.
Niedługo także będzie opublikowany wywiad przeprowadzony w Polsce przed wyjazdem do Seulu.
Serdecznie zapraszamy do śledzenia publikacji fundacji.
Archiwum zdjęć ostatnie 4 jeszcze z Olsztyna.
Materiał przygotowała: Joanna Krupa
Fundacja Inwestycje w Rozwój Kapitału Ludzkiego
