Podczas wydarzenia
Warsaw Fashion Shower
mieliśmy okazję obserwować świat mody z bliska —
pełen form, emocji i indywidualnych historii zapisanych w tkaninie.
Spośród wielu materiałów, które wtedy nakręciliśmy,
to właśnie jego twórczość chcemy pokazać jako pierwszą.
Piotr Janicki – projektant mody z Warszawy,
pochodzący z Legnicy, gdzie rozpoczęła się jego artystyczna droga.
Absolwent liceum plastycznego oraz kierunku stylizacji i projektowania ubioru.
Jego styl to świadome połączenie streetwearu z indywidualną formą wyrazu –
projekty dopracowane, wyraziste, a jednocześnie bardzo ludzkie.
To, co jednak zostaje najmocniej,
to nie tylko jego praca…
ale człowiek, którego mieliśmy okazję poznać dzięki Marioli Turbiarz inicjatorki i twórczyni wydarzenia.
Bo prawdziwa klasa nie kończy się na projekcie.
Zaczyna się w tym, kim jesteśmy dla innych.
Dziękujemy!
Dodatek do pokazu.
Analiza Kolekcji „SUMI” – inspirowanej nocami w Tokyo.
link do całego pokazu Piotra Janickiego https://www.dropbox.com/scl/fi/30ve1s9ibhoskviyt1xqu/Piotr-Janicki-kolekcja-SUMI.mp4?rlkey=3vqpl63ezc4axxh1j5lo7eipw&st=uu385p4s&dl=0
(Prosimy kopiować link, nie możemy go tu wkleić tak by link się podświetlał, ponieważ system blokuje ze względu na muzykę w całym pokazie)
Sylwetka 1 –
1. Forma i linia
Sylwetka opiera się na kontraście objętości i napięcia.
Góra – rozbudowana, miękka, niemal architektoniczna
Dół – wąski, dopasowany, stabilizujący
To klasyczna, ale bardzo świadoma proporcja:
„ciężar u góry – cisza na dole”
Asymetria i warstwowość sprawiają, że forma nie jest statyczna – ona żyje w ruchu.
2. Konstrukcja i krawiectwo
Tu widać warsztat.
Koszulowa baza została zdekonstruowana
Przesunięte linie ramion i rękawów
Nadbudowane warstwy (transparentne, surowe)
Najważniejsze:
pas / wiązanie w talii NIE modeluje sylwetki klasycznie
– ono ją „łamie”
To bardzo świadomy zabieg:
nie chodzi o kobiecość w oczywisty sposób
tylko o kontrolę formy.
Patrząc na nią czujemy, że ubranie przestaje być tylko tkaniną – zaczyna być myślą i ruchem.
Sylwetka 2 –
1. Forma i linia
Tutaj forma jest bardziej zamknięta, geometryczna, „streetowa”.
Góra – skrócona, pudełkowa, warstwowa
Dół – luźny, ale kontrolowany (nie przypadkowy oversize)
To daje efekt:
zwarta sylwetka + ruch w dolnej części
Nie ma tu tej płynności co wcześniej –
tu jest bardziej rytm i struktura.
2. Konstrukcja i krawiectwo
Najważniejszy element:
warstwowanie góry
(hoodie + forma bezrękawnika / kamizelki)
Ale to nie jest zwykłe „nałożenie” –
to jest przemyślane:
• skrócona długość
• ciężar osadzony na torsie
• rękawy wydłużone (trochę jak w streetwearze high-fashion)
Spodnie:
marszczenia + konstrukcyjne łamania
– wyglądają jak „pracujące”, nie gładkie
To daje:
wrażenie ruchu nawet gdy model stoi.
To sylwetka, która wychodzi z atelier i wchodzi w miasto – surowa, świadoma i bardzo współczesna.
Sylwetka 3 –
1. Forma i linia
To jest czysta geometria + świadoma prostota.
Krótka góra (odsłonięcie brzucha)
Wysoki stan spodni
Luźna, ale kontrolowana linia nogi
Powstaje idealna proporcja:
góra skrócona / dół wydłużony
To wydłuża sylwetkę i daje:
elegancję bez wysiłku
2. Konstrukcja i krawiectwo
Tu nie ma chaosu.
Tu jest dyscyplina.
• marynarka / narzutka – miękka, ale trzyma formę
• spodnie – szerokie, ale prowadzone linią biodra
• top – bardzo minimalistyczny, prawie techniczny
Najważniejsze:
nic tu nie jest przypadkowe
To jest poziom, gdzie projektant mówi:
„już nie muszę komplikować – wiem co robię”
Sylwetka 4 –
1. Forma i linia
To jest sylwetka warstwowa, rozbudowana, niemal „rzeźbiarska”.
Góra – miękka, lekko oversize, spokojna
Dół – bardzo rozbudowany, falujący, nieregularny
Proporcja jest odwrócona niż w sylwetce 2:
tu ciężar schodzi w dół
To daje efekt:
ruchu ciągłego – jakby sylwetka była w trakcie przemiany
2. Konstrukcja i krawiectwo
Najważniejszy element:
spodnie jako konstrukcja, nie jako baza
• warstwowe panele
• marszczenia
• nieregularne cięcia
• efekt „rozłożonej formy”
To nie są zwykłe spodnie –
to jest forma budowana jak rzeźba z tkaniny
Góra:
celowo uproszczona, żeby nie konkurować
– bardzo mądra decyzja projektowa
Tu forma przestaje być stała – zaczyna się poruszać razem z ciałem, jakby ubranie było w ciągłej zmianie.
Sylwetka 5 –
1. Forma i linia
To jest czysta, pionowa sylwetka z przecięciem w połowie.
dół – spokojny, prosty, klasyczny
góra – skrócona, „ucięta”, niemal brutalnie
Powstaje bardzo mocny efekt:
linia cięcia = główny komunikat
To nie proporcja gra główną rolę –
to moment przerwania formy
2. Konstrukcja i krawiectwo
Najważniejsze:
skrócona kurtka / warstwa wierzchnia
– kończy się w miejscu, które nie jest oczywiste
Pod nią:
wydłużona koszula / warstwa bazowa
To tworzy:
napięcie między długościami
I to jest bardzo świadome –
bo bez tej dolnej warstwy ta sylwetka by nie działała.
Tu wszystko sprowadza się do jednego gestu – precyzyjnego cięcia, które zmienia całą sylwetkę.
Sylwetka 6 –
1. Forma i linia
Tu wraca miękkość… ale już inna niż na początku.
Góra – prosta, szeroka, niemal ascetyczna
Dół – rozproszony, lekki, półtransparentny
Efekt:
linia się rozpływa
sylwetka przestaje być „zamknięta”
To jest bardzo ważne –
to nie jest już architektura…
to jest powietrze
2. Konstrukcja i krawiectwo
To wygląda prosto – ale nie jest.
góra: minimalna forma, skrócona, czysta
dół: warstwowy tiul / organza, nieregularnie opadająca
Klucz:
brak klasycznego połączenia góra–dół
To nie jest sukienka w klasycznym sensie
– to jest zestawienie dwóch światów
Tu forma zaczyna znikać – zostaje tylko ruch, lekkość i emocja, która unosi się wokół sylwetki.
Sylwetka 7 –
1. Forma i linia
To jest sylwetka warstwowa, ale bardziej „zebrana” niż poprzednie.
góra – skrócona, czysta, lekko techniczna
środek – wzór (żyjący, nieregularny)
dół – szeroki, spokojny, stabilny
Tworzy się układ:
góra (kontrola) – środek (energia) – dół (spokój)
To jest bardzo świadoma kompozycja.
2. Konstrukcja i krawiectwo
Najważniejsze:
krótsza kurtka + wydłużona warstwa pod spodem
Ale tym razem:
pojawia się wzór
– który wcześniej był nieobecny
To nie jest przypadek.
wzór nie dominuje
jest „schowany” między warstwami
Dodatkowo:
pasek / troczek zwisający z boku
– daje lekki efekt niedokończenia, ruchu, surowości
To bardzo dobry detal.
Tu pojawia się coś więcej – warstwa, która nie jest od razu widoczna, ale to właśnie ona nadaje całej sylwetce życie.
Sylwetka 8 –
1. Forma i linia
Tu wszystko się zmienia.
sylwetka jest zamknięta
bardziej „otulona” niż wcześniej
mniej odsłonięcia, więcej ochrony
Kaptur:
kluczowy element
– nie tylko funkcjonalny
– to znak
Forma:
prosta, niemal tunikowa
ale przez warstwy – trójwymiarowa
2. Konstrukcja i krawiectwo
To jest bardzo dojrzałe projektowanie:
baza (jasna, spokojna)
nałożona warstwa (ciemna, transparentna, nieregularna)
Nie zszyte w klasyczny sposób –
raczej „nałożone, przenikające się”
Efekt:
konstrukcja nie jest widoczna wprost
ale ją czuć
To nie jest już ubranie – to obecność. Coś, co zostaje w ruchu jeszcze chwilę po tym, jak sylwetka znika ze sceny.
Sylwetka 9 – CZARNA POSTAĆ
1. Pierwsze wrażenie
To nie jest stylizacja.
To jest:
figura
obecność
emocja ubrana w tkaninę
Czerń tutaj:
nie jest kolorem
jest stanem
2. Forma i konstrukcja
Zobacz co się tu dzieje:
• brak wyraźnej talii
• brak klasycznego kroju
• sylwetka płynna, opływowa
• materiał „odklejony” od ciała
To daje:
efekt postaci, nie ubrania
Kaptur:
zamyka twarz
odbiera indywidualność
daje anonimowość / uniwersalność
To jest bardzo świadome:
człowiek staje się formą
Ta forma nie potrzebowała konstrukcji – była jak cień, który porusza się razem z ciałem, ale nigdy nie daje się uchwycić.
Sylwetka 10 –
1. Forma i linia
Forma sama w sobie jest prosta, niemal klasyczna:
luźna góra
szerokie spodnie
brak cięć konstrukcyjnych, które dominują
Ale…
to nie forma tu gra główną rolę
tylko wzór
2. Konstrukcja i krawiectwo
Tu konstrukcja jest podporządkowana jednemu celowi:
pokazać wzór w ruchu
Dlatego:
• krój jest prostszy
• objętość jest miękka
• brak agresywnej konstrukcji
To bardzo świadome:
projektant „cofa się”, żeby dać przestrzeń innej warstwie
Ta sylwetka nie jest spokojna – ona pulsuje, jakby tkanina miała własne życie.
Sylwetka 11 – BIAŁA POSTAĆ
1. Pierwsze wrażenie
To jest:
światło po cieniu
oddech po napięciu
Po tej czarnej sylwetce…
ta biała nie jest „lekka”
ona jest uspokojeniem
2. Forma i konstrukcja
Zobacz jak to jest zrobione:
• forma prosta, ale nie banalna
• brak dopasowania – luźna, ale kontrolowana
• długość midi – bardzo świadoma
• rękaw prosty, wydłużony
To daje:
architekturę ciszy
Nie ma tu zbędnych elementów.
Każdy centymetr jest przemyślany.
Po czerni przyszło światło – nie ostre, nie dominujące, ale ciche, świadome i spokojne.
Sylwetka 12 – FINAŁ (biała z lekkim trenem)
1. Pierwsze wrażenie
powietrze
światło w ruchu
wolność
Po całej kolekcji:
to nie jest „kolejna biała”
to jest kulminacja
2. Forma i konstrukcja
Zobacz co zrobił projektant – to jest bardzo świadome:
• baza: miękkie spodnie + top
• narzutka / płaszcz / forma otwarta
• długi, rozwiany panel materiału
To daje:
warstwowość + ruch + lekkość
Ale najważniejsze:
konstrukcja jest podporządkowana ruchowi
nie odwrotnie
To nie była sylwetka kończąca pokaz. To była chwila, w której moda stała się wolnością.
Cała kolekcja była historią. Od kontroli, przez ciszę, napięcie i ruch, aż do lekkości i wolności.
